Walang Pamagat kasi Wala akong Maibigay na Pamagat

Sa trabaho, lagi nila sinasabi na hanga sila sa tatag ko. Nakakatawa. Nakakangiti. Tuloy pa rin ang buhay at ginagawa ang trabaho (bilang guro) ng may sigla tulad ng dati.

Tulad ng dati nga ba? Akala lang nila iyon.

Araw-araw ang hanap ko ay pagod para hindi na pilitin ang katawang lupang buhay na humandusay sa kamang bagong bili. Pinaltan ko na kasi ung kama namin. Iyong kama kung saan kami magkatabi. Sa kama kung saan sa mga oras na hindi ako makahinga ay nararamdaman ko ang ginhawa kasi katabi ko siya at ramdam ang pag-aaruga.

Puwera pa sa pagod, hanap ko ay libangan tulad ng pag eedit sa publisher at sa ibang apps na meron ako. O kaya ay panonood ng KDrama para kiligin naman ako. Hindi ko na alintana kung lumabo man ang mata ko. Baliwala na kung hindi mawala ang astigmatism na malapit na sana umayos kung narito pa siya sa tabi ko para magpaalala. Ano pa ang silbi ng nalinaw na paningin kung sa bawat sulok ay may alala na makikita? Ayos di ba?

Paano kaya pag nabasa nila ito? Baka sabihin nila na ako ay isang dakilang etchusera. Puwede ding artista. Hahaha! Bahala na. Tatawanan ko na lamang sila. At sa wakas weekend na bukas, at long weekend pa nga. Pahinga muna sa pagpapanggap na ako ay masaya.

Salamat Kdrama!

Bakit nga ba? Yan ang laging tanong ng aking isipan. Ay! Mali pala. Puso ko pala ang nagtatanong. Kaya naman sagutin ng utak ko eh. Sa dami ng scientific facts na alam ko , walang sagot na maibigay pa rin para sa puso ko. Sa dami ng vicarious experience na napulot ko mula sa mga novela, maikling kuwento at iba pang panitikang nabasa ko, wala pa din mapiling sagot ang puso ko. Pero ano nga ba ang sagot na hanap ko?
Ako na siguro ang pinakamalas na nilalang sa mundo! Nagmahal. Umasa. Naiwan. Nagmahal muli at naniwala sa forever. Nagsisimula na ako maniwala na umaayon na ang lahat. Nabiyuda. Biglang lagapak ang kaligayahang umabot na sa mga ulap. Biglang bumagsak ang kastilyong nabuo sa matatamis na ngiti at kilig.
At eto ako, ayoko na. Ayoko na sa mga pangako. Ayoko ko na sa nga salitang magdadala ng kilig at matatamis na ngiti. Lahat naman ay maglalaho. Lahat ay mawawala sa isang iglap, sa mismong panahong akala mo masaya na ang lahat. Lahat ng bagay, maski ikaw, ako, tayo ay maglalaho kasama ng mga pangako. Mga pangakong tila punyal na nakatapat sa ating puso. Habang tumatagal. Habang umasa, unti-unting kumikitil ng puso at iiwanan ka sa kawalan. Manhid.

Sa KDrama na lang humiram ng kilig.

Hello Bebeboy... I took this photo when I was at Baler, Aurora recently... I feel sad because I know how you love the beach... And I am sad because I am not with you.. :(

Love Lots,

Sad Kuma

Hello!

Hello everyone! I created this blog to express myself. I am not asking for someone to save me from this loneliness... All I need is a sponge... A sponge to absorb my sadness... And let this BLOG be my SPONGE...

I will introduce myself (even not everyone will care to know).

I am a young widow. I am only 27 years old. I got married at age of 26. We had 10 months to be a happy husband and wife. It was the greatest 10 months of my life... Being married with my lost husband was the greatest gift I had. I even treat him as a birthday gift from God since I met him last 2015 before my birthday.

Life is good until we learned about the mass in his lungs... And diagnosed as GERM CELL TUMOR... an aggressive GERM CELL TUMOR...

And right now, I still go to work. Living day by day just to live, tiring myself with work and sleep at the end of the day. I get addicted to KDRAMAS... And thank God I have my dogs to talk to... And I am blessed to have this blogger account and able to create another blog to become my sponge...

You may read my blog containing my thoughts and bursting emotion... and you may choose not to read it...

Love Lots,

Sad Kuma