Salamat Kdrama!

Bakit nga ba? Yan ang laging tanong ng aking isipan. Ay! Mali pala. Puso ko pala ang nagtatanong. Kaya naman sagutin ng utak ko eh. Sa dami ng scientific facts na alam ko , walang sagot na maibigay pa rin para sa puso ko. Sa dami ng vicarious experience na napulot ko mula sa mga novela, maikling kuwento at iba pang panitikang nabasa ko, wala pa din mapiling sagot ang puso ko. Pero ano nga ba ang sagot na hanap ko?
Ako na siguro ang pinakamalas na nilalang sa mundo! Nagmahal. Umasa. Naiwan. Nagmahal muli at naniwala sa forever. Nagsisimula na ako maniwala na umaayon na ang lahat. Nabiyuda. Biglang lagapak ang kaligayahang umabot na sa mga ulap. Biglang bumagsak ang kastilyong nabuo sa matatamis na ngiti at kilig.
At eto ako, ayoko na. Ayoko na sa mga pangako. Ayoko ko na sa nga salitang magdadala ng kilig at matatamis na ngiti. Lahat naman ay maglalaho. Lahat ay mawawala sa isang iglap, sa mismong panahong akala mo masaya na ang lahat. Lahat ng bagay, maski ikaw, ako, tayo ay maglalaho kasama ng mga pangako. Mga pangakong tila punyal na nakatapat sa ating puso. Habang tumatagal. Habang umasa, unti-unting kumikitil ng puso at iiwanan ka sa kawalan. Manhid.

Sa KDrama na lang humiram ng kilig.